سه نقطه سيب...

شروعي دوباره...

idadarayeneh — Sun, 09 Aug 2009 09:32:18 GMT

*زمانهايي هست كه احساس مي كنيم اين لحظه شروع خوشبختيه اما اون لحظه خود خوشبختيه... همون لحظه‌، همون ساعت...

بعد از بيشي از يك ماه سكوت با اين جمله و عكسي از نيلوفر آبي آتليه باز آمدم...

لحظه هايي از صبح زود كه به بركه كوچولو آتليه سر مي زديم و با ديدن غنچه نيلوفر آبي لحظه به لحظه شاهد بازشدنش بوديم تا سر ظهر كه ديگه از هيجان ديدنش مست شادي بوديم... و گويي ماهي گلي هاي بركه هم دور اين غنچه نو رسيده به رقص و پايكوبي مشغولن، مثل ما دورش جمع مي شدن و روي آب دايره درست مي كردن... اونها هم مي دونستن كه عمر اين گل به كوتاهي چند روزه و سعي مي كردن خاطره اون زيبايي رو تو حافظه هاي كوتاه مدتشون ثبت كنن... و من شاد بودم كه حافظه ام لحظه هاي خوشبختي ام را تا پايان عمر به خاطر مي سپارد...

آي دا...

پي نوشت: *در سكانسي از فيلم ساعت ها مريل استريپ روي تخت دراز كشيده و از جوانيهايش به دخترش مي گويد...اصل متن:

I remember thinking myself: So this is the BEGINNING OF HAPPINESS

this is where it starts and of course there is always more

never occur to me

it wasn't the beginning

it was HAPPINESS

it was the moment

...right there

عكس ديگر را مي توانيد در www.ida-mirzaee.com ببينيد :)

History

idadarayeneh — Mon, 29 Jun 2009 14:31:18 GMT

كاملا يادم مي آيد كه آن زمان يعني در 14 سالگي ام نيز وقتي كه هنوز طعم تلخ گازاشك آور با گلويم آشنا نبود و ضربه باتوم بر تنم ننشسته بود، اين آلبوم مايكل جكسون "History" برايم تكان دهنده بود مخصوصا اين كليپش كه طراوت رنگهايش و ريتم طبلها و همراهي رقص و پايكوبي اش با ضربان قلبم يكي مي شد و عجيب كه اين روزها كلامش با حال و هواي اين روزهاي سرزمينمان يكي است... اين همان چيزي است كه مايكل جكسون را براي هميشه زنده و جاويدان نگه مي دارد،‌ او در تاريخ زنده است...

They Don't Care About Us

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, aggravation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Bang bang, shot dead
Everybody's gone mad

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Beat me, hate me
You can never break me
Will me, thrill me
You can never kill me
Jew me, Sue me
Everybody do me
Kick me, Kike me
Don't you black or white me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my life
I have a wife and two children who love me
I am the victim of police brutality, now
I'm tired of bein' the victim of hate
You're rapin' me of my pride
Oh, for God's sake
I look to heaven to fulfill its prophecy...
Set me free

Skin head, dead head
Everybody gone bad
trepidation, speculation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
black man, black mail
Throw your brother in jail

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my rights
Am I invisible because you ignore me?
Your proclamation promised me free liberty, now
I'm tired of bein' the victim of shame
They're throwing me in a class with a bad name
I can't believe this is the land from which I came
You know I do really hate to say it
The government don't wanna see
But if Roosevelt was livin'
He wouldn't let this be, no, no

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, speculation
Everybody litigation
Beat me, bash me
You can never trash me
Hit me, kick me
You can never get me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Some things in life they just don't wanna see
But if Martin Luther was livin'
He wouldn't let this be

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, segregation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Kick me, Kike me
Don't you wrong or right me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

لينك اين ويدئو را در يوتوب برايتان مي گذارم
http://www.youtube.com/watch?v=latLyAI_mbU&feature=related
و همچنين ورژن ديگري از آن در زندان
http://www.youtube.com/watch?v=nAyXFwLO0a4

شهادت نامه...

idadarayeneh — Thu, 25 Jun 2009 19:40:18 GMT

با چشمانی از حیرت گشاده

خیره ی خونین نگاهم، بر جایش خشک مانده

هوا از نفس ایستاده

من اینجا دهان های از فریاد پر را نمی شنوم

من صدای پر پر زدن دخترک را می شنوم

دخترک! کافی بود یک قدم آن طرف تر

تو بر آسفالت چشم خونین کنی بر جنازه ام

دویدن هایم اینجا مسخ است

اینجا این کوچه باریک شاهد به خون نشستن دست های سبز ماست

نفسی پیش از این

حنجره ام داد بر نَشُستن خون با خون می داد

دخترک مادرم مادرت است اینجا

فریاد هایش به فریاد خواهی تو آسمان را می شکافد

جگر خونینش می گرید

فریاد می زند اگر خواهرت بود هم نمی کشتی

من اما نمی دانم!

تو بگو دخترک، خواهرم

خونت را با خون بشویم!؟

شانه به شانه تو ایستادم این روزها

تهران را سکوت به فریاد کشید

تا از ایمانمان بر خود ببالیم

امروز خون و خاکستر از سر و رویمان می بارد

و من در تقابل اینهمه خشم صدایم در نمی آید

سر کوچه خون توست که مردانمان دست بر آن می کِشند

و می گریند

مشتهایشان را بر آن دستی که ماشه کشید فرود می آورند

من پاهایم بر مرگ تو ایستاده

من اما ساکتم دخترک!

چه شهادتی موثق تر از چشمهای من می خواهی تاریخ!؟

دلم می خواهد چشم هایم را در بیاورم و حافظه ام را بشورم

نه! اینجا شور و احساسی گری حرفی برای گفتن ندارد

و شعار " می کشم می کشم هرکه برادرم کشت " نفرت انگیزتر از چشم های بی نگاه

و روح های تهی از انسانیت دشمنانمان است

برادر! اینجا قلب های از تپش افتاده داد سخن بر می آورند

دخترک، خواهرم، تو بگو چه باید کرد!؟

امروز چه بر سرمان آمد

من نه دست هایم بر خونت خون ریخت

نه صدایم به شعار آراسته شد

و نه اشک هایم خونت را شست

خون تو تا همیشه سر آن کوچه باقی می ماند

و صدای ما چه می شود

مگر نه اینکه گفتیم " سکوت سرشار از ناگفته هاست "

مگر نه اینکه صدایمان هم آواز شاملوها شد تا رساتر شود

می ترسم دخترک

یکی از روزهای خاکستری امیدم

پیش از جوانه زدن سبزی وجودمان جایی نوشتم:

نسل خاموشِ نسل من

شکاف عمیق میان بستر و خواب

رویا را از چشمانش ربوده

و تباهی آرزو

از مژگانش حق آویز

تاب تاب می خورد

اما این روزها به باورهای نسلم ام که بیداری اش را با لبخند نثار می کند

دل به امید بستم و با شادی زدودن رخوت

جوانه زدم و سبز شدم تا برای نسل های بعد راه بروم

اینک عزادارم باز

بر مرگ تو

و تمامی خون هایی که ریخته شد

به خانه باز گشته ام و دعا می خوانم

برای راهمان؛ راهی که جوابش خشونت نبود

راهی که پایانش خون نیست

تا ندای آزادی و عدالت و صلح

...

شنبه 30 خرداد 88

در یکی از کوچه های امیرآباد روبروی گارد سر کوچه با گلو و چشم های سوزناک فریاد " نترسید نترسید ما همه با هم هستیم " سر می دادیم که با فریاد " دخترِ مردمو کشت " به سمت صدا دویدیم، اولین لباس شخصی را که دیگر لباسی بر تن نداشت با سر شکسته و فریاد " نکشید نکشید، ما آدم کش نیستیم" به سوی نیروی انتظامی سوق دادیم و برای پیدا کردن اسلحه و کمک دویدیم که ... برای تیری که به قلب اصابت می کند زمان کمترین صبری ندارد. " ندا " را بردند و خونش برای همیشه سر آن کوچه ماند. اما برای جلوگیری از خشم و انتقام طلبی مردم هیچ نیرویی توان مقاومت نداشت، قاتلش را در یکی از خانه هایی که برای کمک در را باز گذاشته بود یافتند و دست هایشان را که بر خون ندا گذاشته بودند با خون دیگری آرام می کردند... من صدایم در سینه حبس بود و چشم دوخته بودم بر خون گرم مردی که آرام آرام بر آسفالت و تا زیر کفش هایم جاری می شد. و به کندی نگاهم بر مشتهای مردانی که بر آسمان بلند می شد و فرود می آمد حرکت می کرد. تمام خشمم معطوف بر آن نیرویی بود که از این مرد قاتل ساخته بود! به همانی که به اینها یاد داده بود تا وقتی سر تفنگشان را بر روی انسانی می گیرند نگاه نکنند! من اما نگاه می کردم، با تن لرزان و بغض خفه شده ام، با دست های که پیش به سوی کشتن نمی برد، ساکت بودم...

ساعتی پیش از این

وقتی از هفت تیر تا ولیعصر و بلوار کشاورز به سمت ساعت 4 انقلاب حرکت می کردم گوشه به گوشه خیابان چشم به چشمان مردانی می دوختم که به فاصله دو قدم از هم ایستاده بودند، دوقدم تا چهره و نگاه بعدی و در تمان این دو قدم ها چیزی که من را ترساند چشم های خالی از نگاهشان بود و وقتی بیشتر ترسیدم که زنی مسن رو به یکی از جوانهای گاردی که 16-17 ساله نشان می داد کرد و گفت: چطور می توانی هم سن و سال های خودت را بزنی!؟ که مردی مسن با ریش سفید آمد و پسر را به سمت خود کشید و گفت: نگاهشان نکن! بهشان نگاه نکن. اینجا دلم فرو ریخت و گفتم اگر به چشم های هم نگاه نکنیم پس چگونه صدای هم را بشنويم!؟ فریاد سکوت ما از نگاه هایمان جاری است...

پی نوشت:

- دکتر بالای سر ندا، آرش حجازی ( ناشر رسمی کتابهای پائولو کوئلو در ایران ) بود و ندا در دستان او جان باخت...

- شرط بودن و شرکت در این روزها از 23 خرداد تا به امروزم نبردن دوربین بود که درگیری با لباس شخصی ها و خاطره ناخوشش از چهارشنبه سوری در ذهن مادر مانده، بجز راهپیمایی روز پنجشنبه در توپخانه كه عكس هايش را در فوتوبلاگم مي گذارم...

آي دا...

زنجير وحدت ( در حمايت از كانديداي رياست جمهوري مير حسين موسوي )

idadarayeneh — Mon, 08 Jun 2009 22:46:20 GMT

ساعت پنج بعدازظهر طبق قرار يكي يكي سر رسيدند

دست در دست هم در خيابان وليعصر از تجريش تا ا ا ا ا ... پارك وي ، ونك و كسي چه مي داند آخر اين صف كجاست!؟

پايتخت را امرزو سبزپوش ها سبز كردند...

پي نوشت: تمام انرژي باقي مانده ام از 14 ساعت ايستادن را جمع كردم تا چند تايي از عكس هاي امشب را بگذارم اينجا. عكس ها خبري - اجتماعي است و بدون اديت و كاملا خام ( اينجوري اش را بيشتر دوست دارم،‌ كاملا داغ و تازه )

ايول!

آي دا...

رامسر/ جواهر ده ( چيزي شبيه به سفرنامه )

idadarayeneh — Sat, 06 Jun 2009 20:43:18 GMT

همين چند وقت پيش بود كه نوشتم دلم براي كوهستان تنگ است...

بايد بگويم خدا خيلي دوستم دارد كه تا شنيد، به چند تا چشم برهم زدني جورش كرد. مگر مي شود مخاطب پشت تلفن بگويد ييلاق مي آيي و بگويم نه!؟ ييلاق را دوست دارم چون هم آن بالاي بالايي و سر به آسمان داري بر سر كوه، هم چشم به آبي دريا دوخته اي. به اين دو با هم عشق مي ورزم...

از رفتن به سفر در تعطيلات اصلا راضي نيستم،‌ مخصوصا با اوضاع ترافيك هولناك و خسته كننده اي كه مثل خوردن آبليمو رو مستي مي ماند! پس تِي و بِ ي كرديم كه تا اول چالوس مي رويم اگر شلوغ بود و ترافيك، سر اسب را كج مي كنيم و هي هي خانه. شهودم مي گفت وقتي صدايت كرد اولا نه نگو دوما خودش با آن جذابيت مغناطيسي ترا مي برد،‌ پس بسپار به او و بگو يا علي. وقتي چشممان به اولين ترافيك ترسيد و ديديم زبانمان به برگرديم نمي چرخد فهميدم اين از آن رفتن هاست و وقتي گرفتگي ده دقيقه اي اولين گلوي جاده رو رد كرديم و تا آخرش تخته گاز رفتيم به شهودم يه براووو جانانه گفتم! اصلا عاشق همين يه هويي سفرهام كه هرچي دم دستته مي ريزي تو ساك و مي پري رو زين اسبت و ميري دنبال همون حسي كه گفتم. اصلا نمي دوني كجاست و قبلا رو نقشه پيداش نكردي و داري مي ري كه دلتو بزني به دريا. البته از حق نگذريم بايد اينجا از تكنولو‍ژي پيشرفته ارتباطات ( اينترنت ) كمال تشكر رو به جا بياريم كه با يكم جستجو و رزرو آنلاين! تونستيم براي اقامت يك شب در متل جواهرده براي سه خانم جاي امني رو فراهم بياريم. كه البته تعجب من درباره رزرو و پيش پرداخت اينترنتي تا با صاحب هتل آشنا نشدم ادامه داشت. بي گدار به آب زدن من و خواهر خانمي تا اونجايي هست كه يادمان نرود براي سه خانم مسافر و غريب، بي جنس مذكر شرايط چندان شوخي بردار نيست. تمام جاده چالوس را بدون ترافيك گذرانديم و خوش گذرانديم. نزديكي هاي رامسر كه رسيديم دوستي ( تلفني ) پيشنهاد تلكابين سواري را داد. ما هم چندان برنامه مشخصي نداشتيم و باز هم مي گويم در اينجور مواقع گفتن نه حرام است پس يك دور بيشتر زديم تا ماجراجويي مان را تكميل كنيم و عجب دوري و جايي! رامسر پلازا از عيد افتتاح شده بود و ترگل و برگل جوري كه هنوز كيسه و زباله هاي بازنيافتي چشم را نمي آزرد. اصلا اين آشغالها را كه در طبيعت مي بينم دلم مي خواهد بشينم زار زار گريه كنم. عجب استقبالي! كه بدرودش طبق معمول با نصايح "ترا خدا نذاريد اينجا حيف شود و كثيفِ" من با مسئولين پايان يافت. خيلي دلتان را نمي سوزانم و براي تشريح مفصل هال و هواي آنجا به عكس ها اكتفا مي كنم كه براي اولين بار دوربينم كه يك خسته نباشيد عريض و طويل مي طلبد جا كم آورد و من را با بيش از پانصد عكس راهي كرد!

پيچ پيچ پيچ خورديم و رفتيم بالا 2000 متر بالاتر از سطح دريا... ( ادامه دارد )

آي دا...

...

idadarayeneh — Sat, 30 May 2009 14:24:18 GMT

(pablo picasso (woman in front of a mirror

نه اينبار استعاره به غزل مي برم نه عشق

نه دل به دل آسمان مي سپارم نه آب

نه

اينبار طعنه به خود مي زنم از تو

ساده مي روم

بي اشك و آه پشت سر

آي دا...

نامه داريد خانم ...

idadarayeneh — Sat, 23 May 2009 06:24:18 GMT

كفشامو برداشتم كه تو تاريك روشني صبح بزنم بيرون،‌ يه نگاه به آيينه نزديك در انداختم اما با ديدن چشماي پف كرده و چهره خسته ام سركيف كه نيومدم هيچ، تازه فهميدم چقدر كم خوابي دارم. دستگيره رو طوري گرفتم و چرخوندم كه خيلي خوب حاليش شد مثل هر روز ديرم شده. كفشامو كه انداختم رو پا دري چشمم خورد به يه كاغذ سفيد تو پاگرد. تو دلم گفتم لابد از بس قبض ها رو از تابلو اعلانات آپارتمان برنداشتيم اومدن انداختن جلو درمون. همينجوري كه پاي چپم و كردم تو كفش و پشتشو كشيدم نيم خيز برش داشتم. كاغذ سفيد بارون خورده چروك چركي متعلق به پست چي بود و حالا من! نوشته بود كه دو بار اومده و نبوديم و مجبور شده بسته رو بفرسته به پستخونه تا بريم تحويل بگيريم و اگه تا چهل و هشت ساعت مراجعه نكنيم بر مي گرده سر خونه اولش! نا خودآگاه گفتم: "پستچي هميشه دوبار زنگ مي زند "! يكي از موهبت هاي خداوندي بعد از كشف برق همين پست است. خدا پدرشان را بيامرزد كه هنوز الكترونيكي نشده اند در دنيايي كه هجوم صفر و يك بيداد مي كند و روابط پيچيده انساني را ساده!

منتظرش بودم اما نوشتن نام پدربزرگ مرحومم جاي دريافت كننده گيجم كرد‌، نكند كار و كاسبي پست به ديار باقي هم كشيده شده و ما بي خبريم! اگر نه، نكند اشتباهي است؟ مرورگر زمانم گفت پنجشنبه يعني تا 12 كار مي كنيم و من هم تا آن زمان مشغول زير رو كردن هنرم... برگه را گذاشتم رو جا كفشي و به دو زدم به كوچه. ديگه خبري از پف زير چشم و كم خوابي نبود و بگي نگي تا سر كوچه را لي لي كنان چون دختركان سرخوش با موهاي خرگوشي كه بالا پايين مي پرند رفتم. دل تو دلم نبود مثل شب هايي كه پدر از سفر برمي گشت و من عاشق باز كردن چمدان بودم، فقط عاشق چمدان نه سوغات تويش! هيجان باز كردن چمدان را تا فردا صبح تاب نمي آوردم، ‌دلم مي خواست بوي لباسهاي چرك و مچاله را در مقابل تاي اتوي شلوارهايش و پيراهني كه منظم و مرتب چون پشت ويترين بر جاي خود بود بگيرم و با خود در رختخواب بخوابانم. گروپ گروپ قلبم نمي ذاشت بگويم: پدر لطفا تا 12 به پستخانه برويد وگرنه بر مي گردد!؟ چي؟ بسته دارم...

تا خانه را پرواز كردم‌، روي ميز ناهارخوري يافتمش. گذاشتمش روي تخت و خوب نگاهش كردم،‌ هيچ چيز نمي توانست اين لذت را از من بگيرد حتي هيجان و كنجكاوي. براي هرچه بهتر برگزار كردن هر لذتي بايد تا مي توانيم صبوري به خرج دهيم و اين غنجي كه ته دلم مي رفت وقتي نگاهش مي كردم مانع باز كردنم مي شد. بعد از آنكه چند باري دستخط و آدرس را مرور كردم فهميدم انتظار چيز قشنگي است. ديگر چندان مهم نبود چه چيزي داخل جعبه است هرچند با محتوياتش چشم به دنيايي گشودم كه خود فصل ديگري مي طلبد... اما محتويات پست هاي الكترونيكي نشده بوي زمان و فكر و محبتي مي دهد كه خرج تو شده همراه با انرژي شادي بخشي كه وصف ناشدني است. باري وقتي كسي در آن دور دورها دستخطش را بر كاغذي مي نويسد و مي گويد برسد به دست خانم... همين كافي است تا از اتفاقاتي كه در اين جهان مي افتد خوشبخت باشم.

پي نوشت: توصيه مي كنم هر از چند گاهي براي چشيدن طعم اين لذت به دوستان خود نامه اي پست كنيد حتي كاغذي حاوي يك جمله ;)

آي دا...

جمعه مغموم...

idadarayeneh — Fri, 22 May 2009 14:49:18 GMT

نمي دونم چرا تو اين تستهاي روانشنانسي - حيواني فيل ها رو بازي نمي دن. آخه من فيل ها رو خيلي دوست دارم واسه همينه كه حتي ساعت يك بعد از ظهر هم كه با جمع كردن تمام توش و توانم تونستم پلك چشم چپم رو ببرم بالا فكر كردم يكي از بزرگتريناشون از روم رد شده. اگه يكم با فيلها مهربونتر بودن شايد توي يكي از اين كتابهاي خودشناسي مي شد فهميد وقتي فيل از روت رد مي شه چيكار كني. اما ظاهرا از هيبتش ترسيدن كه جز دارو دسته ي تطابق انساني حيواني قرارش ندادن. به هرحال اگه بخوام خيلي واقع گرايانه نگاه كنم بايد بگم نسبت تحمل استخوان هيچ انساني در حد و اندازه يه فيل نيست، ‌واسه همينه كه يه نموره خورد و خاكه شير شدم. اما اونچه كه باعث تعجبم مي شه پيدا شدن يه فيل تو اتاقمه! يادمه ديشب وقتي چراغ رو خاموش مي كردم تنها موجودات مهمانم پشه ها بودن. تو اين دوره زمونه كه كسي خوانده هم مهمون كسي نميشه پيدا شدن سرو كله يه مهمون ناخوانده اونم از نوع فيلش پديده قرن بيست و يكم به شمار مياد. خوب البته كه با قدرت نيروي تفكر و با ديدن سكانس فيلم "راز" جايي كه صحبت از شعور كاثنات مي شه و اينكه بلافاصله به آرزوهاتون پاسخ مثبت نمي ده چون ممكنه در گ... فيل غرق بشين،‌ خيلي هم نبايد تعجب كرد. يا شايد هم افتخاري نقش سوسك "مسخ" رو بازي مي كنم كه اينبار زير دمپايي له شده اما يادمه اون كتاب رو سالها پيش خوندم و نمي تونه الان تاثيرش رو تو خودآگاهم بذاره البته كه حرفي تو ناخودآگاهش نيست. سعي كردم همون يه پلك رو هم برگردونم سر جاش تا شايد فيلم دوباره به عقب برگرده و خواب باشم و طور ديگه اي از خواب بيدار شم و گرنه چه ظلمي به جمعه نازنينم مي شد،‌ حيف مي شد و به درك مي پيوست. هيچ دلم نمي خواست عزيزترين روزم رو از خودم دلخور كنم. اما هيچ جوري حتي زيباترين كلاه ها هم سرم نمي رفت و هر چقدرم به عقب بر مي گشتي همينجوري شروع مي شد. چسبيده بودم به تخت اونم سر و ته!

از اينجا به بعد نويسنده احتمالا فيلش ياد هندوستان كرده چون يه قهوه تلخ درست مي كنه و وقتي كنار پنجره آسمون ساعت عصر جمعه رو نشون مي ده از قهوه و روزش لذت مي بره و اميدواره از خواب بيدار نشه!

آي دا...

پدر مي گويد...

idadarayeneh — Thu, 21 May 2009 14:05:18 GMT

" هيچ انساني آنقدر ثروتمند نيست تا گذشته خود را باز خريد كند "

داستانك...

idadarayeneh — Fri, 15 May 2009 11:28:18 GMT

داستان كوچك كوتاه من از انتهاي افكارم آويزان مي شود و ليز مي خورد روي كاغذ

رنگ جوهر كه به مذاقش خوش آيد نقطه مي شود سر خط

بعد شيطنتش مي گيرد و‌ نقطه نقطه نقطه مي پرد خط پايين

مي گويد چه فرق مي كند با به نام خدا آغاز شوم يا عشق

با كلمات بازي مي كند و تا چشم مي گذارم قايم مي شود زير آخرين صفحه

پيدايش كه مي كنم گ ُرگَ م به هوا بازي مي كند از امروز تا فردا

داستان كوچك كوتاه من دردسرم مي دهد و لوس مي شود

كلمات را قورت مي دهد و شكمش باد مي كند

ناديده اش كه مي گيرم قهر مي كند، اشك هايش مي ريزد و جوهر پخش مي شود

كاغذ را مچاله مي كنم و مي اندازمش كنار

داستان كوچك كوتاه من مي خوابد لابه لاي كاغذهاي قديمي

گرد و خاك تخيل را از سر و رويش مي روبم، واقعي تر مي شود

چاي مي نوشم و دايره زرد رنگ طلايي خورشيد صبحش مي شود

تاب تاب مي خورد تا آسمان و مي پرد هوا مي شود نقطه سر خط و مي نويسد ...

داستان كوچك كوتاه من داستان دست نوشته هاي من است

آي دا ...